seirler.info

    (Cəfər Cabbarlı)
    
    Boranlı qış gecəsi, şaxta şiddətilə kəsir
    Külək vıyıldayaraq səs salır biyabanə;
    Cahan zülami-kədər pərdəsilə puşidə,
    Qaranlıq iştə çöküb məclisi-şəbistanə.
    Uzaqda, kənd kənarında bir uçuq evcik.
    Əvət, dağılmış, uçulmuş xərabə bir məqbər.
    Zülami-nikbət içindən gəlir inilti səsi,
    Baxanda xəstə uşaq, bir də xəstə bir madər.
    Qaranlıq evdə uzanmlş da bir cavan arvad,
    Vərəmli çöhrəsi solğun, zülamə müstəğrəq;
    Ağır nəfəslər alır, biməcəl olub bayılır,
    O bir cənazə və ev bir məzardir mütləq;
    Batıb zərif, sarımtıl yanaqları çuxura.
    Nədir bu mənzərə, ya rəb? Nə qəmli simadır!
    Üzündə sayeyi-möhnət, baxınca zənn olunur:
    Deyil bu canlı bəşər, bəlkə bir müqəvvadır;
    Ölür, ölür də, fəqət müntəzir səbisindən
    Ki, yox cahanda onun bir ənisi-qəmxanrı.
    Baxır nigahi-təhəssürlə nuri-didəsinə,
    Xəyal edir ki, onun kim olar pərəstarı
    Çocuq fəğan ilə qucmuş zavallı anasını,
    -Ana! Acam! - deyə ağlar, qadın baxır mədhuş.
    Nə var dolanmağa taqət, nə var danışmağa dil,
    Həzin nəzərlə baxır, ağlayır, olur bihuş.
    Əsir külək yenə vəhşi kimi guruldayaraq,
    Vıyıldayır, bağırır, artırır da dəhşətini;
    Vurur, yıxır, dağıdır, sındırır, ucaldır səs,
    Bəşər vücuduna san göstərir ədavətini.
    Baxır ana çocuğa bir nigahi-həsrətlə,
    İnildəyir də onun hüzni-infialında.
    Ona baxıb düşünür, ondan ötrü çırpınıyor
    Onun xəyali gəzir həp sönük xəyalında.
    Əvət, onu düşünür bu xərabədə anasız,
    - Çörək! Çörək! - deyərək eyləyir vidani-həyat.
    Kömək dilər kimi, ətrafmi süzər sakit;
    Baxır, baxır da, fəqət kimsə görməyir, heyhat!
    Nə qəmli mənzərədir, son nəfəsdə bir madər
    Bir iztirab ilə etmiş səbisini bərduş.
    Bir intizari-təhəssürlə gözləri süzülür,
    Ölür, ölür, şaşırıb həp çocuq baxır xamuş.
    O dəm işıqlanıb ev nagəhan iki ərlə,
    Döşü nişanlı gözəl bir qadın olub daxil;
    Qadın qaçıb çocuğu qapdı, basdı sinəsinə
    Öpürdü, sanki öz övladına olub vasil.
    Görüncə sineyi-şəfqətdə kəndi yavrusunu,
    Gülümsünüb, hər iki əllərin zəlilanə
    Uzatdı ol qadına, san: "Apar, bacım, saxla!” -
    Deyirdi, həp süzülən gözləri səmimanə.
    Qadın yenə uyudu... ah, şimdi pək rahət,
    Birər təbəssümi-şəfqət öpür dodaqlarını;
    İztirabi onun, şimdi oxşayır ancaq
    Birər piri-təsəlli soluq yanaqlarını.
  


    ______________________________________________
    Teqlər:  Cəfər Cabbarlı şeirləri , 
    Cəfər Cabbarlı boranlı qış gecəsi, qəzəl, şeir,
    boranli qis gecesi, Cəfər Cabbarlı qezelleri
  
#SevgiŞeirləri|#AyrılıqŞeirləri|#VətənpərvərlikŞeirləri