seirler.info

    Bənövşə zülfünü salmış gül üzrə ənbərin sayə,
    Könül heyranü zar oldu bu reyhani-səmənsayə.
    
    Lətafətdən edər əksi ləbin lə’li-bədəxşanə,
    Zərafətdən urar tə’nə dişin lö’löi-lalayə.
    
    Pərişanhal olmuşdur könül zülfün səvadından,
    Bu divanə nədən düşmüş bu piça-piç sevdayə.
    
    Əzəl nəqqaşı yazarkən cəmalın nəqşini, dammış
    Qələmdən nöqteyi-ənbər bu gülbərgi-dilarayə.
    
    Nə gül bitdi gülüstanda ki, bənzər uşbu rüxsarə,
    Nə bir sərv ola bostanda ki, həmta qəddi-balayə.
    
    Xəti reyhandürür gör kim, göyərmiş kövsər üstünə,
    Və ya rüxündən ayətdir oxunmuş bədr ilə ayə.
    
    Nə şirin şərhini eylər Nəsimi ləblərin, yarəb
    Ki, məst olur həlavətdən bu tutiyi-şəkərxayə.
  


    _________________________________________
    Teqlər:  Imadəddin Nəsimi qəzəlləri , 
    İmadəddin Nəsimi , qəzəllər , qezeller ,
    İmadeddin Nesimi qezelleri , qəzəl , qezel
  
#SevgiŞeirləri|#AyrılıqŞeirləri|#VətənpərvərlikŞeirləri